Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016



Άναψα άλλο ένα τσιγάρο και βολεύτηκα στην πολυθρόνα με την κουβέρτα και το λαπτοπ. Έβαλα μια όμορφη χριστουγεννιάτικη φωτογραφία στην επιφάνεια εργασίας στο λαπτοπ για να μπω λίγο στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Και χαμογέλασα λίγο που κάτι τόσο ασήμαντο μπόρεσε να μου φτιάξει τη διάθεση. Είναι ξεκάθαρα η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου. Φώτα, δώρα  στολίδια, μουσικές, ταξίδια  και άνθρωποι να γελάνε αγκαλιάσμενοι κοιτάζοντας τις βιτρίνες και καλωσορίζουν το νέο έτος γεμάτοι ελπίδα πως ο επόμενος χρόνος θα είναι είναι καλύτερος από τον προηγούμενο ή να εξακολουθήσει να είναι το ίδιο υπέροχος.
  Κάνεις τους απολογισμούς της χρονιάς. Ποιους έχεις στην ζωή σου και ποιους δεν έχεις - απο επιλογή ή μη.  Πόσο αγωνίστηκες για τους στόχους σου και πόσες ευκαιρίες άρπαξες και για πόσες αδιαφόρησες. Πόσες φορές είπες σ΄αγαπω σ' αυτους που αγαπάς και πόσες φορές ξέσπασες πάνω τους με βαρίες κουβέντες επειδή ήσουν απλά κακοδιάθετος.Και έπειτα πόσες φορές ζήτησες συγγνώμη που πάλι τα λόγια σου ξέφυγαν και νιώθεις σκατό-μαλάκας και πόσες φορές άφησες τον εγωισμό σου να μιλήσει μουρμουρίζοντας ένα "δεν γαμιέται".Πόσο χειρότερα μπορούν να είχαν πάει τα πράγματα και ποσο καλύτερα αν είχες πάρει τις σωστές ή τις λάθος αποφάσεις καθ 'ολη τη διάρκεια της χρονιάς.
Η μοίρα όμως έρχεται να σε χαστουκίσει αν θέλει απροειδοποίητα.

Υπηρχαν και στιγμές που η μοίρα φλέρταρε με το θάνατο και ήταν έτοιμος να χτυπήσει την πόρτα στο σπιτι της οικογενειάς μου..Και τελικά το μετάνιωσε.Και αυτο σε μαθαίνει πως όσο σκατένια νομίζεις οτι πάνε κάποια πράγματα πάντα υπάρχουν και χειρότερα. Το θέμα είναι που επιλέγεις να εστιάσεις.. Έχεις και την επιλογή να γκρινιάξεις που πάλι βγαίνει ο μήνας με το ζόρι  και απο την άλλη έχεις την επιλογή να νιώθεις ευλόγημένος που έχεις μια σκεπή πάνω απο το κεφάλι σου,
  Ξέρω πως ειμαι κακομαθημένη σε πολλα πράγματα. Και πως είμαι πολυ τυχερή για τα δεδομένα που έχω στη ζωή μου και πως για άλλους είναι με το ζόρι ζητούμενα.
Οικογένεια. Το ιερή λέξη.Δεν ειναι καθολου δεδομενο οτι θα ειναι παντα εκει. Δεν ειναι καθολου δεδομένο πως θα δεκτουν τα λάθη μας και θα μας συγχωρέσουν. Δεν ειναι καθολου μα καθόλου δεδομένο πως θα μείνουν αν εμείς δεν τους τοποθετήσουμε στη θέση που τους αξίζουν πραγματικά στη ζωή μας. Τα έμαθα όλα αυτά.
Γι' αυτό και ας μην υπάρχει τιποτα που να πηγαίνει καλά, για φέτος θα ζητήσω στον Αγιο-Βασίλη μόνο να συνεχίσει να προσέχει τα άτομα που αγαπω.
Προτείνω λοιπον να αγαπάμε τους δικους μας ανθρώπους τόσο όσο τους αγαπάμε, έτσι οπως τους αγαπάμε.Αλλα να τους αγαπάμε.

Να τους δειχνουμε το πόσο τους αγαπάμε.

Να τους επιτρεπουμε να δουν πόσο σημαντικοί ειναι για μας.

Να βρισκουμε καθε ευκαιρία να τους διεκδικούμε.

Να μαθαίνουμε κάτι καινούριο για αυτούς κάθε μέρα.

Να ξοδεύουμε κάθε σ'αγαπώ κάθε συγγνώμη και κάθε ευχαριστώ που δικαιωματικά τους ανήκει.

Και ειναι απλό: αρκει να σκεφτόμαστε πως δεν ειναι δεδομένο πως θα είναι πάντα εδώ.
Γιατι δεν θα είναι
Ούτε και εμείς.


Καλώς να μας έρθει το 2017.