Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Could I laugh again?

Άρχισε να χειμωνιάζει και εδώ στο Νότο. Κουβέρτες, ο γάτος σου να γουργουρίζει ευτυχισμένος διπλα σου, ενα κουβαδάκι καφέ  να σου ζεσταίνει τα χέρια και  να χάνεσαι στις σκέψεις σου και να κοιτάς τη βροχή απο το παραθυρο.. Αυτόματα πάει το μυαλό μου στο αγαπημένο μου καταφύγιο σκέψεων που έχω παραμελήσει.
  Νιώθω λίγο παράξενα που ξανά γύρισα μετα απο τόσους μήνες που είχα να γράψω. Είναι όλα τόσο μα τόσο μπερδεμένα στο μυαλό μου με όλα όσα έχουν συμβει στη ζωή μου που φοβάμαι ότι αν καθίσω εδώ και αρχίσω πάλι να γράφω και βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου θα ανακαλύψω την αλήθεια. Και φοβάμαι.. Φοβάμαι να παραδεκτώ πως δεν έκανα και τόσο τεράστια βήματα τελικά. Πως μετά απο τόσους μήνες νιώθω πάλι στην αφετηρία. 


Έρωτες βεγγαλικά. Που εμφανίζονται και μας φωτίζουν τον ουρανό μας και ας υπάρχει ο κίνδυνος να μας κάψουν αν πλησιάσουμε πολύ κοντά. Φασαρίες και χρώματα, τα χαζεύεις και τα μάτια σου λάμπουν από ενθουσιασμό και χαρά. Και απλά μετά απο λίγο εξαφανίζονται.  Κάθεσαι κοιτάς τον σκοτεινό πλέον ουρανό. Δακρυζεις λίγο.  Αλλα μετά απο λίγα λεπτά συμβιβάζεσαι  πάλι το μαύρο. Γι αυτό και είναι το αγαπημένο σου χρώμα, γιατί το χεις συνηθίσει πια. 
 Καθεσαι και σκέφτεσαι πάλι, πως την πάτησες έτσι. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σαν καλοστολισμένα κουτιά γεμάτα σκατά. Και γιατι εισαί τόσο χαζός που δεν το καταλαβες απο την αρχή. 
    <<Μην εμπιστεύεσαι ποτέ κανέναν θα την πατήσεις.>> έχει γίνει καραμέλα στα στόματα όσων μας αγαπούν που ίσως την έχουν πατησει πιό πρίν απο σένα. Να σε προστατέψουν προσπαθουν και εσυ φυσικά προσέχεις. Χαζός είσαι; 
Θεωρητικά προσέχεις. Οπως θεωρητικά ξέρω τι σημαίνει να είσαι γονιός. Αλλα αν μου δώσουν να κρατήσω ένα νεογεννητο θα τα χάσω.
  Θεωρητικά προσέχεις και πρακτικά την πατάς. Γιατι ποτέ δεν θα σταματήσεις να εμπιστεύεσαι ανθρωπους, γιατι νομίζεις ρομαντικά ότι όλοι σκέφτονται όπως εσυ και δεν σου περναει απο το μυαλό οτι η κολλητή σου θα στη φέρει ή πως ο αντράς αυτος που έκανε τα ματιά σου να λάμπουν απο θαυμασμό δεν είναι ουτε στο ελάχιστο αυτό που σου δείχνει. Το παραμυθάκι που σου δίνει να φας για να σε πείσει πως είναι διαφορετικός απο τους άλλους. Γιατι επιμένεις να ζείς σε μια άλλη εποχή που όλα ειναι ειλικρινής και αυθόρμητα. Γιατι έτσι σε έχουν μεγαλώσει.
 Φυσικα η χειρότερη σφαλιάρα είναι η πρώτη. Την τρως και χάνεις τον κόσμο γύρω σου. Εκεί που συνειδητοποιείς οτι ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Και φυσικά δεν την ξεχνάς ποτε. Ακόμα θυμάμαι την δική μου πρώτη. Περασα καταθλιψη και ήταν οι χειρότεροι μήνες τις ζωης μου. Ερχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα το ξεπερνάς.Σηκωνεσαι σκουπίζεις τα γονατά σου και στεκεσαι όρθιος και λες στον εαυτο σου. "Επαθα και έμαθα. Τωρα θα προσέχω. Ξέρω τώρα. Δεν θα κάνω πάλι τα ιδια." Και τωρα φυσικά προσέχεις. Χαζός είσαι;
 Και την πατάς ξανά και ξανα. Και ολο μουρμουρίζεις οτι δεν θα το ξανα επιτρέψεις στον εαυτο σου. Πάντα θα εκπλήσσεσαι με την τάση καποιον ανθρώπων να ξεχνούν. Εκπλησεσαι με τον συνάδελφο που σε πούλησε για λίγη παραπάνω επιβεβαίωση. Για τον γκόμενο που πηδηχτηκε με την κολλητή σου. Για το μεγάλο μυστικό που προδωσε αυτος που εμπιστευόσουν πιο πολυ απο όλους, και αμέσως μετά εμπιστεύεσαι τον αμέσως επόμενο πολλά υποσχόμενο που ήρθε για να μείνει.
   Και καπως έτσι έρχονται και φεύγουν οι ανθρωποι και εσυ συνεχώς πέφτεις απο τα σύννεφα.

Ακόμα και τώρα, μετα απο τόσες απογοητεύσεις σ'ακουω να ψυθιρίζεις. "Τελευταια φορά, δεν την ξανα πατάω" και γελάω γιατι έτσι ειμαι και εγω.  Εξάλλου δεν προκειται να την ξανα πατησουμε. Χαζοι ειμαστε; 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου