Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Μου λείπ..εις ;





Τελευταίες μέρες και ο Οκτώβρης μας αποχαιρετά με χειμωνιάτικες διαθέσεις. Νομίζω πως ειναι αυτό που μέρες επιθυμούσα. Ίσως ελπίζω πως με αυτή την αλλαγή, να αλλάξει λίγο και η διάθεση
μου.Να αλλάξουν και τα πράγματα γύρω μου και ο τρόπος που τα βλέπω. Να ρίξει μια βροχή και να καθαρίσει όλη αυτή τη μαυρίλα που νιώθω.
     Αλήθεια, έχεις νιώσει ποτέ να τρέχεις τόσο γρήγορα που τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει; Να τρέχεις να προλάβεις να ζήσεις και να νιώσεις  όλα αυτά που είχες χάσει τόσο καιρό,και ξαφνικά να εμφανίζεται ένας απροσδιόριστος τοίχος μπροστά σου και η σύγκρουση να είναι καταστροφική;
Απο κει που νομίζεις οτι έχεις βάλει τη ζωή σου σε τάξη, ξαφνικά έρχονται στην επιφάνεια όλα αυτα που είχες σφραγισμένα στην ψυχή σου τόσο καιρό.  Μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να γίνουν καθημερινότητα σου, η ζωή σου, η σκέψη σου κάθε πρωί, η σκέψη σου κατά τη διάρκεια της μέρας και το λιμανάκι σου το βράδυ. Γιατί ξέρεις πως όταν τον κοιτάς στα μάτια δεν βλέπεις το μέλλον σου. Δεν ειναι αυτό που ψάχνεις στη ζωή σου και ποτέ δεν θα είναι. Και νιώθεις οτι σου λείπει αυτός ο άνθρωπος. Και την ιδια στιγμή αναρωτιέσαι αν σου λείπει αυτός ή οι στιγμές που πέρασες μαζί του.
    Τώρα που το σκέφτομαι δεν μου λείπεις εσύ...Εγώ μου λείπω. Μου λείπω να γελάω με την ψυχή μου και να μην έχω την ανάγκη να μοιραστώ το αστείο μαζί σου, για να γελάσεις και εσυ. Μου λείπω να βγαίνω και να περνάω καλά χωρίς να σκέφτομαι ότι πάντα κάτι λείπει. Να μην σε σκέφτομαι τόσο συχνά και να μην νευριάζω που μπορείς και είσαι καλά χωρίς εμένα. Να μην τσαντίζομαι που σου τα έκανα όλα τόσο εύκολα. Που σε άφησα να ζήσεις την παραμυθένια ευτυχία σου χωρίς εμπόδια. Να μην αρνούμαι να δεκτώ πως δεν μιλάμε και δεν είμαστε και οι δυο χάλια γι αυτό. Να συμβιβαστώ πως μετά απο όλα όσα προκάλεσες σου αξίζει μια ευτυχία χωρίς εμένα. Μου λείπω να με αγαπάω. Να απολαμβάνω και να χαίρομαι με τα μικρά πράγματα της ζωής. Μου λείπει η αισιοδοξία μου.Να βλέπω τη ζωή όμορφη και χωρίς εσένα. Μου λείπει να περνάω καλά με τους φίλους μου. Και να τους πώ χωρίς φόβο τις ανησυχίες μου χωρίς να χρειάζεται να κοιτάξω το πάτωμα στην ερώτηση "τι έχεις πάλι;".. Να έχω λόγους να σηκωθώ απο το κρεβάτι. Να ζω και όχι απλά να επιβιώνω.
Να ζήσω θέλω μόνο ρε γαμώτο. Θέλω να ερωτευτώ ξανά και ας ξανα πληγωθώ. Θελω να σηκωθώ και ας πέσω πάλι. Να τρέξω, να περπατήσω, να μπουσουλήσω, απλα να πάω μπροστά... Να φύγω απο σένα.Να απαλλαγώ. Να μη μείνει τίποτα που να σε θυμίζει. .Και όταν ποτέ να μιλήσουμε, να μην αναγνωρίσω τον ήχο της φωνής απο την άλλη μεριά του ακουστικού..Και αν σε συναντήσω ποτέ ξανα τυχαία, η καρδιά μου να χτυπάει σε κανονικούς πια ρυθμούς. Τότε που θα είμαι σίγουρη πως τίποτα  δε θα με αγγίζει πια..Και τοτε περήφανη για τον εαυτό μου...
 Θα σου χαμογελάσω,..θα σε χαιρετήσω και θα σε προσπεράσω.

Θα ειναι μια μεγάλη και ολοδική μου προσωπική νίκη.