Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

“Εύα, να ένα μήλο”

Είναι η πρώτη φορά που γράφω και είμαι κάπως αγχωμένη. Δεν ξέρω το λόγο που έφτιαξα αυτό το blog. Αλλά νιώθω πως το έχω ανάγκη να μοιραστώ με μια χούφτα αγνώστους όλα όσα επικρατούν στο κεφάλι μου. Εδώ και καιρό ψάχνω τρόπους να ξεσπάσω κάπου. Και νομίζω πως βρήκα τον πιο ακίνδυνο τρόπο. Επιλέγω για μια φορά στη ζωή μου να είμαι όσο λιγότερο αυτοκαταστροφική μπορώ και είμαι περήφανη γι’ αυτό.
Είναι περασμένες 1, μόλις γύρισα από το ταξίδι έκανα ένα μπάνιο έβαλα ένα ποτήρι κρασί άναψα ένα τσιγάρο και κάθισα. Προσπαθώ να βάλω σε τάξη όλα όσα είπαμε χθες το βράδυ. Σου μίλησα πρώτη φορά τόσο άσχημα και δεν υπολόγιζα πως παθαίνεις κρίση πανικού. Δεν υπολόγιζα που είχες ξεσπάσει σε λυγμούς. Έκλαιγα και φώναζα και δεν σε κοιτούσα για να μην λυγίσω.Να συνεχίζω να αμφισβητώ τα κορκοδείλια σου δάκρυα.. Δεν ήθελα να παραλείψω κάτι που θα σε έκανε να πληγωθείς λιγότερο από ότι σου άξιζε. Να πω πως δεν το περίμενα; Θα πω ψέμματα. Πάντα σε ήξερα μέσα μου.
Όλα ξεκίνησαν απο ένα άσχημο μεθύσι κάπου στα μέσα του καλοκαιριού. Ξέραμε και οι δυο πως αυτή ήταν αρχή της καταστροφής μας. Όλα ήταν λάθος. Ξέραμε πως παίζαμε με τη φωτιά και ο γκρεμός ήταν ένα βήμα μακριά. Σαν να μου φώναζε μια φωνή » Έυα , Να ένα  μήλο.» Ο γλυκός απαγορευμένος καρπός. Το ένιωσα στο πετσί μου για δεύτερη φορά. Δεν μου έφτανε μια. Δεν με κατέστρεψε αρκετά η πρώτη και ήθελα να με καταστρέψω περισσότερο και να απογοητεύσω ανθρώπους που αγαπώ. Παρόλα αυτά βλέποντας ότι ο γκρεμός είναι μια ανάσα πια αφού μου είπες πως δεν άντεξες να μη μιλήσεις στους φίλους μας για μας αλλά και για όλα όσα σου είχα εμπιστευτεί….Φωνές, κλάματα, απειλές, διαλυμένες σχέσεις.. Και εγώ ντροπιασμένη και «γυμνή» μπροστά σε όλους μας τους φίλους. Κοιτούσα γύρω μου και έβλεπα μόνο στάχτες. Έβλεπα τη ζωή μου και όσα έχω προσπαθήσει να φτιάξω να γκρεμίζονται μπροστά στα πόδια μου και να μου τα ματώνουν. Ένιωσα πρώτη φορά να μην μπορώ να διαχειστώ την κατάσταση και όμως να είμαι τόσο ανατριχιαστικά ψύχραιμη φαινομενικά. Σε συγχώρεσα σχεδόν αμέσως και σου είπα πως δεν πειράζει και πως θα βρούμε τρόπο να το φτιάξουμε γιατί ένιωσα ότι έτσι θα μπορούσα να αποφύγω τα ακόμα χειρότερα.
Είχε ήδη τελειώσει το καλοκαίρι και την επόμενη μέρα θα έφευγες. Έφυγες και  εγώ έμεινα μόνη μου με την καταθλιψάρα μου τις τύψεις την ντροπή  και την βρώμικη συνείδηση μου. Με έψαχναν για μέρες. Δεν μιλούσα σε κανέναν. Μόνο σε σένα. Μέχρι που κάπου εκεί έφαγα το δεύτερο χαστούκι για να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα και να σώσεις φυσικά μόνο την κωλάρα σου.Έφυγα χωρίς εξήγηση. Χιλιάδες αναπάντητες κλήσεις με το όνομά σου. Κατεβατά δακρύβρεχτα και απολογητικά μηνύματα που δεν απαντήθηκαν ποτέ. Πονούσα. Και είναι απολύτως λογικό, γιατί το γαμημένο το καμπανάκι του κινδύνου μέσα σου ξεγελιέται πολύ εύκολα. Μερικά χαμόγελα, λίγες υποσχέσεις, μετρημένα μυστικά και πείθεται. Δε χτυπάει, δεν οσμίζεται τον κίνδυνο, δε σε προειδοποιεί για τις προθέσεις του άλλου. Το ίδιο ευκολόπιστο μ’ εσένα είναι.
Κλείστηκα πάλι στο καβούκι μου. Είχα διάβασμα. Έπρεπε να ασχοληθώ με την εξεταστική. Μου ήταν αδύνατον. Ένιωθα πιο εξαντλημένη και αδύναμη απο ποτέ. Επέτρεψα ξανά να σε βάλω στην ζωή μου με όρους. Να σε βάλω σε καλούπι μόνο για να σου μιλάω ξέροντας πως έχω τον έλεγχο αυτή τη φορά. Ήξερα πως δεν θα σε συγχωρούσα ποτέ. Και αυτόματα δε θα σου επέτρεπα να με ξανά πληγώσεις.
Ξεκίνησαν ατέλειωτες ώρες στο skype και στο τηλέφωνο και αμέτρητα «Έλα να με βρεις» . Είχες πλάσει ένα παραμύθι πως μπορώ να υπάρχω στη ζωή σου χωρίς να εισαι το απαγορευμένο μου μήλο. Ότι μπορούμε να φτιάξουμε μια υγιής σχέση για να υπάρχει ο ένας μέσα στη ζωή του άλλου, έλεγες , οπλίζοντας για τρίτη φορά το όπλο σου. Εγώ το ήξερα πιο πρώτα από όλους…Δεν είσαι καλός ηθοποιός. Τις ήξερα από πρώτο χέρι αυτές τις «ιδιαίτερες σχέσεις» . Άλλα ήμουν σίγουρη πως δεν θα σ’ άφηνα να με σκοτώσεις ξανά.
Πέρασε κάπως έτσι ένας μήνας. Και αφού ένιωσα πως έχω πάρει τις αποφάσεις μου πήρα μια βαθιά ανάσα πέταξα δυο ρούχα σε μια βαλίτσα και ήρθα και σε βρήκα με δυο καλοφτιαγμένα ψέμματα για τον περίγυρο. Βγαίναμε, γελούσαμε, κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι χωρίς να αγγίζει ο ένας τον άλλο .Όλα με τους όρους που είχαμε φτιάξει και εγώ απλά περίμενα υπομονετικά την λάθος σου κίνηση. Ήξερα πως θα έρθει.
Και φυσικά ήρθε…
Και χάρηκα. Γιατί είχα δίκιο. Γιατί μπορούσα να σου δώσω στο πιάτο την ανταμοιβή σου. Σε τιμώρησα με το να δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να τρομάξεις. Με το να δεις τι μπορείς να γίνεις όταν σου δίνουν λίγη εξουσία και να την ακυρώσεις κάθε είδους σεβασμού και αξιοπρέπειας για λίγα γαμημένα λεπτά βρώμικης απόλαυσης. Σε έκανα να σιχαθείς τον εαυτό σου και έφυγα. Μάζεψα τα πράγματά μου και έκλεισα την πόρτα μια για πάντα απο τον κήπο με τα απαγορευμένα μήλα.
Έχει και άλλα φρούτα, σιγά τα μήλα. Κι αν διαφωνείς αιτούμαι τουλάχιστον και την τιμωρία του Αδάμ. Εκείνος εξάλλου φταίει για όλα. Εύα! Να ένα μήλο.Ε.