Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

Θέλω να ξέρω...


Δεν με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις...
Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι...
Δεν με ενδιαφέρει ποίοι πλανήτες είναι γύρω απο το φεγγάρι σου...
Δεν με ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει...
Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς..αν τολμάς να ονειρευτείς..
Αν θέλεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά..
Θέλω να ξέρω αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης..
Αν είσαι ανοιχτός στις προσδοκίες ή αν έχεις ζαρώσει απο φόβο...
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα...και να αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει, χωρις να ανησυχείς για το αν θα πρέπει να προσέχεις και να θυμάσαι τα όρια σου.
Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδώσεις τη δική σου ψυχή...
Θέλω να ξέρω...Αν μπορείς να δεις την ομορφιά, ακόμα και αν δεν είναι όμορφη μέρα.
Θέλω να ξέρω...αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα καταρρέουν.
Θέλω να ξέρω..Αν μπορείς όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου..
Να απολαμβάνεις τις μοναχικές στιγμές..
Θελω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας,
και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσέληνου και στο χρυσάφι του ήλιου..

Ναι..Είμαι  άνθρωπος σημαντικός. Και η ζωή μου ανήκει...

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Αργοπεθαίνει..



Αργοπεθαίνει, 
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας.
Επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές.
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει,
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορα του,
Αργοπεθαίνει,
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου.
και τα διαλυτικά σημεία του "ι" αντί την δίνη της συγκίνησης
αυτή ακριβώς που δίνει λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να χτυπά στα λάθη και τα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει,
Όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" οταν δεν 
είναι ευτυχισμένος με τη δουλειά του.
΄Όποιος δε ρισκάρει τη σιγουριά του με την αβεβαιότητα του
 για να τρέξει πίσω απο ένα όνειρο.
Όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μιά φορά στη ζωή του να ξεγλιστρήσει
απο τις πάνσοφες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει,
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δε διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική.
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του,
Αργοπεθαίνει,
όποιος καταστρέφει τον έρωτα του.
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν.
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την κακή του τύχη ή για την βροχή την ασταμάτητη.
Αργοπεθαίνει,
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα πριν κάν αρχίσει.
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει,
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει.

Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
απο το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής,
Μονάχα με μια φλογερή υπομονή θα κατακτήσουμε
την θαυμάσια ευτυχία.










Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

ο χρόνος ο,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα




Τέλειωσε μια χρόνια που άλλαξε τα πάντα μέσα σου ή σχεδόν τα πάντα.
Τελειώνει αυτή γαμημένη χρονιά που βγήκαν απο την ντουλάπα οι σκελετοί και αντιμετωπίστηκαν κατάματα.
Οι δικοί σου σκελετοί.
 Γιατί των άλλων είναι καλά κρυμμένοι. Τουλάχιστον νομίζουν πως είναι καλά κρυμμένοι.
Τελευταίες μέρες και κάνεις τους απολογισμούς σου.Πολλές διαγραφές και εκκαθαρίσεις.
Δικές σου εκκαθαρίσεις.
Τελειώνει μια χρονιά που πληρώθηκαν λάθη πάθη και αδυναμίες.
Η χρονιά που νιώθεις ότι μεγάλωσες μια δεκαριά χρόνια μαζεμένα.
Για το ποιος είσαι, το τι είσαι , το  δείχνεις όταν είσαι σε θέση ισχύος.
Όταν τον άλλο πρέπει να τον αντιμετωπίζεις με τα λάθη και τα εγκλήματά ψυχής του.


Το βασικότερο απο όλα στην τελική
είναι οτι τελειώνει μιά χρονία που στο τέλος της όλα είναι πιο καθαρά.
Είναι καθαρή η θέση που στέκεσαι.
Είναι καθαρή η εικόνα μπροστά στα μάτια σου.
Είναι καθαρές οι συγγνώμες που οφείλονται να ειπωθούν όταν έρθει η ώρα τους.
Ειναι καθαρές και οι συγγνώμες που δεν θα ειπωθούν.

Ειναι καθαρό πιά το ότι μένει στο τέλος της χρονιάς δεν ξέρεις αν θα κρατήσει για πάντα όμως δεν πρέπει να σε ανησυχεί. Γιατι στο τέλος σημασία δεν έχει αν χάθηκε ο δρόμος. Αν μπλόκαρε το GPS και βρέθηκες στο διαόλου το κέρατο. Σημασία ακόμα δεν έχει ότι κάπου στην διαδρομή έχασες τον εαυτό σου.
Σημασία έχει πως βρήκες το δρόμο να γυρίσεις.

Γιατί αν χάσεις το δρόμο σου θα χρειαστείς την πυξίδα σου να γυρίσεις.
Να ξαναγυρίσεις στο δρόμο που η μοίρα θα τον έχει καθαρίσει για σένα.


Ευτυχισμένο 2016
Με χαμόγελα, αγάπη και αγκαλιές
Φιλια στα μούτρα.



Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Καλή προσ-γείωση



Πάντα πίστευα πως το να ταξιδεύεις σε κάνει άλλο άνθρωπο. Αλλάζεις παραστάσεις, τοπία, καινούριους ανθρώπους, κουλτούρες και μέσα απο τόσες εμπειρίες επιστρέφεις τελικά σπίτι σου. Μπορεί να μοιάζουν ότι όλα είναι όπως τα άφησες αλλά στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι ίδιο. Μέσα σου όλα έχουν αλλάξει.
 Μερικές φορές έχεις την ανάγκη να νιώσεις άγνωστος Να περνάς απαρατήρητος. Νιώθεις την ανάγκη να απαλλαγείς από οποιαδήποτε ευθύνη. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή σου που το μόνο που θέλεις είναι να πάρεις ένα αεροπλάνο και να φύγεις όσο το δυνατόν πιο μακριά. Γιατί έτσι πιστεύεις ότι θα τρέξεις και μακριά από αυτά που έχεις μέσα σου.
  Εγώ αν με ρωτάς για μια βδομάδα τα ψιλό κατάφερα. Έκανα μεγάλες προόδους να μη σε σκέφτομαι. Μπορούσα αν το επέλεγα να κάνω πραγματικά τα πάντα εκτός απο το να σε σκέφτομαι. Και ήμουν καλά με αυτή τη λογική. Για λίγο.... Μετά όμως έμπαινα σε ένα μαγαζί με σουβενίρ και χάζευα τα σφηνάκια και μάντευα πιο θα σ' άρεσε περισσότερο για τη συλλογή σου. Δεν σου κρύβω οτι σκέφτηκα να σ'αγοράσω ένα και ας μη στο δώσω ποτέ. Για λίγο...Μετά κούνησα την κεφάλα μου και είπα στον εαυτό μου "Έχεις χοντρή προβληματάρα κούκλα μου".Βγαίνω απο το μαγαζί και φανταζόμουν εμάς να  περπατούσαμε  μαζί σε εκείνο το υγρό σκοτεινό στενάκι να τρωγαμε βάφλα στο χέρι, και πασαλειμμένοι με σοκολάτες  να με κοροιδεύεις που πάλι λέρωσα τα ρούχα μου..
 Πόσο θα ενθουσιαζόσουν με την μπύρα τους και πόσο θα μεθούσαμε σε εκείνη την υπέροχη pub με τις τεράστιες πανέμορφες ονειροπαγίδες. Για λίγο. Μετά κάτι άλλο μου τραβούσε την προσοχή και έφευγα...
 Επέστρεψα Ελλάδα. Στην Αθήνα πήρα το μετρό και κατέβηκα Γκάζι. Όλα όσα έβλεπα γύρω μου τα είχες σημαδέψει. Το πιο εκρηκτικό σαββατοκύριακο της ζωής μου.Εδώ. Μαζί σου.
 Χωρίς να το καταλάβω έπιασα το βλέμμα μου να αναζητάει εκείνο το πέτρινο παγκάκι που καθόμασταν ώρες περιμένοντας να ανοίξει εκείνο το μπαράκι και τελικά 10 λεπτά πριν παραδεκτήκαμε ότι το μόνο που θέλαμε  ήταν να πάμε στην τρύπα μας να φάμε μαζί εκείνη την καραμέλα ούζου.. Μου έφυγε ένα δάκρυ.Σε ένιωσα τόσο ανατριχιαστικά κοντά μου...Για λίγο.  Πήγα και έκατσα εκεί με τράβηξα μια φωτογραφία σε εκείνη τη γωνιά και κάπνισα μερικά τσιγάρα. Ήρθε η παρέα που είχα κανονίσει, σκούπισα τα δάκρυα γρήγορα μη καταλάβει τίποτα. Είχα και  την δικαιολογία ότι ήμουν πτώμα απο το ταξίδι και θα απέφευγα τις ενοχλητικές ερωτήσεις. Για λίγο...Δε άντεξα. Κάτσαμε σε μια καφετέρια και ξέσπασα σε κλάματα.Ξέρεις πόσο δύσκολο για μένα είναι να κλάψω μπροστά σε κάποιον ξένο. Θόλωσα, Άρχισα να μιλάω για σένα χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες και χεσμένη είχα τη γαμώ - συμβουλή της, χέστηκα επίσης αν δεν πρόσεχε καν τι έλεγα. Ένιωθα θα εκραγώ.. Δεν μπορούσε να με ηρεμήσει...Μετά απο λίγη ώρα, ήρεμη πια, το είχα ήδη μετανιώσει.
   Βράδιασε έπρεπε να φύγω για Κρήτη. Μπήκα στο αεροπλάνο και με την απογείωση ένιωσα μια περίεργη λύτρωση. Ότι φεύγω πάλι μακριά σου. Και πως θα περάσει αυτό το σφίξιμο στο στομάχι και το τσούξιμο στο λαιμό. Τα μάτια μου ήταν βουρκωμένα σ' όλη τη διαδρομή. Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω. Δεν ήθελα να γυρίσω, μα ταυτόχρονα ένιωθα ότι όσο περνάει η ώρα βρίσκομαι πάλι στην ασφαλή χιλιομετρική απόσταση που είχαμε πάντα.Και ήταν ανακούφηστικό. Απομακρυνόμουν όλο και περισσότερο..Ταυτόχρονα πάρα πολλές σκέψεις ενοχλούσαν το κεφάλι μου..
   
Ζαλιζόμουν...

 Ο λαιμός μου με έκαιγε όλο και πιο πολύ. Κρύωνα και τα μαγουλά μου με έκαιγαν. Είχα το συνηθισμένο σφίξιμο στο στομάχι. Ένιωθα τους παλμούς μου ταχύτερους. Προσπαθούσα να θυμηθώ την εικόνα σου. Τον ήχο της φωνής σου. Το γέλιο σου..Όλα τόσο αμυδρά...Δακρύζω πάλι... Ποτέ ξανά δε θα γίνεις αυτό που ήσουν για μένα και ποτέ ξανά δεν θα γίνω αυτό που ήμουν εγω για σένα.
Αυτές τις αναμνήσεις έχω και δε πρόκειται να φτιάξουμε άλλες μαζί.
Τώρα καταλαβαίνω γιατί είχες τόσο μεγάλη μανία να μαζεύεις αντικείμενα σε εκείνο το μεγάλο κουτί...Το θεωρούσα χαζό. Τι ειρωνεία....
Μόνο εγώ ξέρω πόσο ήθελα να είχα το χαρτάκι εκείνης της καραμέλας.

Χριστέ μου τι σκέφτομαι...Τρελαίνομαι,,

Αποκοιμηθηκα για λίγα λεπτα..

Ο γδούπος και το κάψιμο των λάστιχων στην άσφαλτο, με τρόμαξαν και ξύπνησα απότομα.. Για δευτερόλεπτα, προσπάθησα να καταλάβω που είμαι και τι συμβαίνει. Είχα ήδη προσγειωθεί.....στην πραγματικότητα. Πριν προλάβουμε να ακινητοποιηθούμε, ήδη ένιωθα πως τίποτα ίδιο δεν ήταν μέσα μου.Σαν να σκλήρυνα απότομα. Ξαφνικά δεν ένιωθα τίποτα..

Ξεφύσησα ένα "Δεν γαμιέσαι..." και αποβιβάστηκα.





Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Άδραξε τη μέρα




Ξύπνησα το πρωί και είχα την ανάγκη να διαβάσω πάλι τελευταία ανάρτηση που δημοσίευσα εδώ. Και γελάω λίγο. Γιατί συνειδητοποιώ πόσο ασταθής είμαι. Προσπαθώ να εξηγήσω πόσο μπορεί να τραγικοποιώ τα πράγματα  και απο τη μιά και απο  την άλλη να τα αφήνω να περνάνε στο ντούκου. Πολλά σκαμπανευάσματα. Συνέχεια. Όμως αρχίζω να καταλαβαίνω πως κάποιες φορές μας αρέσει να είμαστε χάλια. Έχουμε ανάγκη να κλειστούμε σε ενα σκοτεινό δωμάτιο με καταθλιπτική μουσική και κρασί και να περιμένουμε το μήνυμα που δεν θα έρθει ποτέ και να κλαιγόμαστε που δεν είναι εδώ. Μας αρέσει να ακούμε αυτό το κλαψιάρικο τραγούδι που ταυτιζόμαστε  απόλυτα μ' αυτό. Κάποιες φορές μας συμφέρει να μην είμαστε "καλά" για τον γκόμενο ή τη γκόμενα για να μην μπούμε στη διαδικασία να ψάξουμε το πραγματικό πρόβλημα. Μας αρέσει να βασανίζουμε το μυαλό μας με ερωτήσεις τύπου "που θα πάει όλο αυτό;".Μαλακίες.Τίποτα δεν πονάει τόσο. Η ιδέα της εγκατάλειψης μας θίγει και η δύναμη της συνήθειας μας ξεγελάει. Όταν κάποιος αποφασίζει να είναι ευτυχισμένος μακριά σου σε τσαντίζει.
Όμως έρχεται η στιγμή που αντιμετωπίζεις τα πάντα με περισσότερο ρεαλισμό. Είναι απλά ένας άνθρωπος. Δεν ερωτευόμαστε ανθρώπους, αλλά καταστάσεις.Ίσως όχι πάντα, αλλά στη δική μας περίπτωση σίγουρα αυτό ισχύει. Έρχεται επιτέλους ο γαμημένος καιρός που λες σε κουράζουν όλα τα ύστατα συναισθήματα και οι ιδιαίτερες σχέσεις που δεν μπορείς να ονομάσεις.Που φοβάσαι να τα αναλύσεις και τα βαφτίζεις με ότι είναι πιο βολικό για να κοιμάσαι πιο ήσυχα τα βράδια. Να μας λείπει.Κουράζεσαι να κρύβεσαι. Να παλεύεις με τους δαίμονες σου, ολομόναχος. Να μην έχεις που να μιλήσεις. Σε ποιο να μιλήσεις; Ξέρεις, ότι θα κάθεσαι να ακούς περι ηθικής, λογικής και καθαρής συνείδησης. Έρχεται επιτέλους η πολυπόθητη γαμημένη  στιγμή που η μελοδραματική ιστορία σας δεν είναι πια χαριτωμένη. Αναρωτηθήκατε ποτέ, αν δεν υπήρχαν όλα αυτα τα εμπόδια, σε ένα παράλληλο σύμπαν θα υπήρχε το ίδιο ενδιαφέρον; Ηχηρότατο το "οχι". Τίποτα δεν θα ήταν ίδιο.  Μας ελκύει αυτό που είναι μακριά απο τα ιδανικά μας. Αυτό που μας βγάζει απο τα νερά μας και μας φέρνει τη ζωή τούμπα. Είναι μαγικό το συναίσθημα ότι μας κυριαρχεί κάτι τόσο δυνατό.
      Όμως όλα αυτά κάποια στιγμή φεύγουν. Η απομυθοποίηση πολλές φορές είναι λυτρωτική αλλά πάντα θα σε απογοητεύει.Τότε αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι κάθεσαι κάτω και αρνείσαι να σηκωθείς. Όσο κάθεσαι κάτω,κοιτάζεις με υψωμένο βλέμμα τους ανθρώπους να προχωρούν άλλοι αργά και άλλοι με γοργό βήμα. Τους βλέπεις να πηγαίνουν μπροστά. Να εξελίσσονται. Και εσύ; Εσύ τι κάνεις ακόμα στάσιμος; Νιώθεις αδύναμος να σηκωθείς. Και η ζωή τρέχει. Και εσύ κολλημένος σε καταστάσεις χωρίς μέλλον. Ασχολείσαι με κάτι που ποτέ δε θα σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Επιδιώκεις να αλλάξεις μια κατάσταση που δεν έχει τίποτα χρήσιμο να σου προσφέρει. Αφού ξέρεις πως η επιστροφή θα σε κάνει χαρούμενο για λίγο. Γιατί να το ρισκάρεις; Και μετά θα μουτζώνεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, που κάνεις ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω. Τι ψάχνεις να σώσεις;
  Τέλειωσε το. Βγάλε το απο το μυαλό σου, σταμάτα να τον ψάχνεις και φύγε. Μπορείς να φτιάξεις άλλες, ολοκαίνουριες  όμορφες στιγμές με ολοκαίνουριους ανθρώπους. Όλα είναι στο χέρι σου. Και η ζωή εκεί έξω. Άλλαξε το σκηνικό και εξαφάνισε κάθε ίχνος μιζέριας απο πάνω σου. Το θέμα είναι να μη φοβάσαι τις αλλαγές που δε μπορείς να αποφύγεις... Φύγε από τη σχέση που δε σε καλύπτει, παραιτήσου από τη δουλεια που ήθελες να φύγεις απο καιρό αλλά φοβάσαι. Ξεκίνα αυτό το χόμπι που έλεγες ότι ήθελες να αρχίσεις. Ας ξημερώσει επιτέλους η Δευτέρα που θα ξεκινήσεις αυτή τη δίαιτα. Γύμνασε το σώμα σου. Κάνε καινούριος φίλους. Φλέρταρε και άρπαξε ευκαιρίες που παλιότερα άφηνες να περνάνε. Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου. Γιατί είναι ο μόνος που μένει όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν.
Λοιπόν; Ακόμα να σηκωθείς απο το κρεβάτι;




                          

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Θα είσαι εσύ για μένα η ζωή και ας μη γυρίσεις




Ήρθα πάλι. Δεν ξέρω γιατί έχω αρχίσει να γράφω μανιωδώς τις τελευταίες μέρες. Είναι μάλλον ότι δεν έχω κουράγιο να μιλάω άλλο για σένα στους άλλους και έχω ανάγκη να μιλήσω σε σένα πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό. Δε θέλω να φαίνομαι  υπερβολική άλλο πια στα μάτια τους και να κάνουν πώς  καταλαβαίνουν ενώ τους είναι αδύνατο. Δεν τους κατηγορώ. Ούτε εγώ στη θέση τους θα μπορούσα. Απλά δεν θέλω να μου λένε τα ίδια και τα ίδια.Ο,τι είσαι ο λόγος που έγιναν όλα αυτά τα άσχημα πράγματα στη ζωή μου και πως απλά πρέπει να χαίρομαι που βρήκα το κουράγιο και σε έδιωξα. Και όλα θα γιάνουν με τον καιρό και θα ξεχαστούν. Και να αρχίσω να ζώ την ζωή που ονειρευόμουν. Μαλακίες.
    Δεν βρίσκω παρηγοριά στα λόγια γιατί δεν είναι αυτό που ζητώ. Ακούω τους πάντες να μιλάνε και αδυνατώ να κάνω κάτι διαφορετικό απο να τους ακούω να συνεχίζουν να μιλάνε.  Όλοι έχουν ένα θέμα που τους απασχολεί ή κάτι που τους αρέσει να συζητούν. Τις περισσότερες φορές προσπαθώ να τους βοηθήσω και έτσι ξεχνάω για λίγο τα δικά μου. Άλλα δεν έχω ανάγκη πια να συζητάω τα δικά μου ζόρια. Αρκετά τα συζήτησα. Αρκετά ξεφτιλίστηκα και αρκετά ξεγύμνωσα τα συναισθήματα μου. Δεν λέω πως τα άτομα αυτά δεν με νοιάζονται ή δεν με αγαπάνε ώστε να θέλουν το καλό μου απλά νιώθω πως η βοήθεια τους δεν είναι αρκετή πια. Ξέρω πως κάποιοι απο αυτούς θα με διαβάσουν. Άλλα καθόλου δεν με νοιάζει αυτή τη στιγμή.
Έχουν γίνει πολλά..Αλλά έχω πάψει να σε κατηγορώ και να σου ρίχνω ευθύνες..Και ρίχνω πια το φταίξιμο καθαρά σε μένα για όλα. Έχω κουραστεί με όλα γύρω μου.
  Μου λείπεις, πονάω πάρα πολύ αλλά δεν κάνω τίποτα γιατί απλά δεν γουστάρω. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι έφυγες και καθάρισε ο ουρανός. Ο, τι τώρα μπορω να βλέπω τα πάντα ξεκάθαρα πια, ότι η ζωή είναι δική μου και είμαι έτοιμη να τη ζήσω. Ότι έφυγα απο το βούρκο που είχα μπεί και ότι έκλεισε το κεφάλαιο. Ότι τα άφησα και έκαναν τον κυκλο τους όπως μου έλεγες πάντα. Θυμάσαι; Κάθε φορά που φρίκαρα μου έλεγες απλά να μην το τραβάω απο τα μαλλιά για να τελειώνω καταστάσεις που δεν έχω την ψυχική δύναμη να τελειώσω και να το ζήσω, διαφορετικά θα είναι ένας φαύλος κύκλος.. Μου φώναζες να το αφήσω ξεθυμάνει και να λήξει όταν το θέλουμε και όχι επειδή πρέπει να τελειώσει νωρίτερα.
  Ποτέ δεν σε άκουσα. Βλέπεις πάντα θέλω να έχω τον έλεγχο και δεν μπορούσα να δεκτώ πως δεν μπορούσα να το διαχειριστώ, ότι η λογική μου με είχε εγκαταλείψει και η καρδιά μου με το μυαλό μου κήρυτταν πολέμους και η ψυχή μου αρρώσταινε καθημερινά.
    Πέρασαν 2 μήνες και κάτι μέρες απο τότε που μιλήσαμε, με ενα διάλειμμα 2 λεπτών που με πήρες να με βρίσεις που ψάχνω στη ζωή σου στα social media και σου χαλάω την γεμάτο ψέμματα σχέση σου. Έλα τώρα. Και οι δυο ξέρουμε πολύ καλά πως ποτέ δε θα μάθει πως πέρασες τις διακοπές σου το καλοκαίρι και πόσο την ξεφτίλισες στα μάτια μου.  Παραδέξου το. Δεν σε ζηλεύω που έχεις σχέση γιατί ξέρω καλά πως τέτοιου είδους σχέσεις δεν κρατάνε. Με όσες ύστατες λέξεις και συναισθήματα λές ότι την έχεις χτίσει. Παρόλα αυτά σε συγχαίρω για το μεγαλείο του "χαρισματός" σου, αυτού που πάντα με εκνεύριζε.
 Οι διακοπές σου πέρασαν γύρισες στη καλοφτιαγμένη ζωούλα σου που είχες αφήσει στη μέση και με άφησες στη δική μου, που προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να την κρατήσω όρθια. Μα πώς να προσπαθήσω να την κρατήσω όρθια αφού απο μόνη μου ήμουν σακατεμένο ερήπιο ;
   Έφυγα. Δεν ήθελα τη γνώμη σου να συνεχίζει να με επηρεάζει. Με πολλή δύναμη κατάφερα να μιλήσω στον άνθρωπο που ήξερα ότι θα με βοηθούσε πιο πολύ απο τον καθένα και ήξερα ότι θα ακούσω τη συμβουλή του και θα είναι σωστή χωρίς δεύτερη σκέψη. Είχες δίκιο. Ήταν η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει ποτέ.
  Οι μήνες που πέρασαν ήταν απο τους πιο δύσκολους της ζωής μου. Γιατί είχα να παλέψω με μένα μόνη μου επειδή αναγκάσα τον εαυτό μου να επιλέξει να είμαι μόνη μου. Τη χαρά την μοιράζεσαι. Τον πόνο τον περνάς μόνος σου. Και οι δύο το ξέραμε πάντα αλλά εθελοτυφλούσαμε γιατί δεν μπορούσε ο ένας μακριά απο τον άλλο. Εσύ βέβαια επέλεξες να τον θάψεις με την πολυπόθητη επανασύνδεση του χαμένου έρωτα σου. Μα τι λέω...Τι να θάψεις; Δεν ξέρω καν αν έχεις κάτι να θάψεις πια. Δεν έχω ιδέα πώς νιώθεις για όλα αυτά. Αν με σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς ή αν το καινούριο σου έχει κατακτήσει ολόκληρο το μυαλό σου. Αν θυμάσαι τις στιγμές και τις ατάκες μας και γελάς ή τις έχεις αντικαταστήσει με καλύτερες. Αν μ'αγαπάς ακόμα και αν σε αγγίζουν όλα αυτά ή σου προκαλώ αναγούλα.
Και όλες αυτές οι απορίες γιατί δεν καταφέραμε ποτέ να μιλήσουμε. Να πούμε ένα ξεκάθαρο αντίο όπως αξίζουμε. Γιατί ξέρω πως με τιμωρείς με το να μην ξέρω αν ζεις ή αν πέθανες. Γιατί  έχεις κλείσει  και την παραμικρή χαραμάδα που μπορεί αφήσει ένα σημείο ζωής απο σένα. Ίσως να έχεις δίκιο τελικά. Τα ηχηρότερα αντίο είναι αυτά που δεν ειπώνονται ποτέ.
Αφήνω λοιπόν αυτό που μου λείπει να μου λείπει. 
Δεν θα σου πω αντίο, ούτε ορκίζομαι ότι δεν θα ξανά μιλήσω για σένα. Μου είχες απαγορεύσει εδώ και καιρό να σου αφιερώνω τραγούδια και όταν το έκανα εσύ αρνιόσουν κατηγορηματικά να τα ακούσεις. Πόνταρα στις μουσικές μας γιατί τα τραγούδια μας ήταν το μόνο που έμενε να μας ενώνουν όταν όλα είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Πάντα με κατηγορούσες για την προσχεδιασμένη ημερομηνία λήξης της σχέσης μας, δικαιολογημένα. Γι' αυτό  και εγώ είχα φυλάξει κρυφά ένα τραγούδι για το φινάλε, και αυτό, με σιγουριά είναι το τελευταίο πράγμα που σου καταθέτω με όλη μου την ψυχή.


Ήσουν ότι πιο δυνατό έχω ζήσει.
Σ'αγαπάω πάντα

Ψ.



Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Το ζητούμενο.



Πάλι θα μου ζητήσεις λογική εξήγηση, πάλι θα σου απαντήσω ότι να αντέξεις είναι το ζητούμενο, όχι να καταλάβεις. -Κική Δημουλά.

Life is too short to wake up with regrets

Μπήκε ο Νοέμβρης. Ξύπνησα με μελαγχολική διάθεση...Σήμερα είναι ένας χρόνος ακριβώς απο τότε που αποχαιρέτησα τη φοιτητική μου ζωή και πήρα τα μπογαλάκια μου και γύρισα πίσω στην πόλη που μεγάλωσα.
Πέρασε ένας χρόνος μα εγώ νιώθω ότι βρίσκομαι ακριβώς στο ίδιο σημείο. Τότε περίμενα. Και τώρα περιμένω. Δεν ξέρω τι. Ούτε αν πρόκειται για μία ματαιότητα. Δεν νομίζω. άλλωστε όταν δεν αξίζει κάτι απλά σβήνει.
Αλλες φορές σκέφτομαι γιατί οι λέξεις και τα θέλω μας, δεν γίνονται πράξεις αφού είναι αποδεδειγμένες επιθυμίες που ζητούν να γίνουν πράξεις. Γιατί μπερδεύουμε την ζωή μας τόσο πολύ; Οσες δυσκολίες και αν συναντήσουμε αν νιώθουμε κάποια πράγματα, οφείλουμε να τα ζήσουμε.
Πολλές φορές προσπαθώ να δω τον εαυτό μου και τις καταστάσεις σαν ένας απλός παρατηρητής για να μπορέσω να δω πως μπορούσα να λειτουργήσω διαφορετικά. Μπορεί να δείχνω μετανιωμένη για πολλά πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου.Μα στην πραγματικότητα, δεν ξέρω αν θα άλλαζα κάτι από όλα όσα έχω κάνει μέχρι τώρα. Είμαι σίγουρη πως, ότι ζω και όπως το ζω δε θα το μείωνα σε καμία περίπτωση.
Γνωρίζω φυσικά πως πολλές φορές πληγώνομαι και οι επιλογές που κάνω μπορεί να φέρνουν πόνο στη ζωή μου όμως για ακόμα μία φορά έχω ακολουθήσει τις επιθυμίες μου. Λάθος ή σωστές καθόλου σημασία δεν έχει. Δεν ξέρω τι μπερδεύεται στην πορεία.. Και πώς θα ήταν αν είχα ακολουθήσει άλλο δρόμο και αν ήμουν περισσότερο ευτυχισμένη. Αν είχα βρει ένα μεγάλο έρωτα σε άλλα μάτια ή να μην είχα γνωρίσει αυτούς τους ανθρώπους που με σημάδεψαν.
Παρόλα αυτά δεν μετανιώνω για τις μέχρι τώρα επιλογές μου. Οπως λέει και ο αγαπημένος μου Παπακαλιάτης.

Η κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό και η κάθε μικρή απόφαση μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας.


                                              

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Μου λείπ..εις ;





Τελευταίες μέρες και ο Οκτώβρης μας αποχαιρετά με χειμωνιάτικες διαθέσεις. Νομίζω πως ειναι αυτό που μέρες επιθυμούσα. Ίσως ελπίζω πως με αυτή την αλλαγή, να αλλάξει λίγο και η διάθεση
μου.Να αλλάξουν και τα πράγματα γύρω μου και ο τρόπος που τα βλέπω. Να ρίξει μια βροχή και να καθαρίσει όλη αυτή τη μαυρίλα που νιώθω.
     Αλήθεια, έχεις νιώσει ποτέ να τρέχεις τόσο γρήγορα που τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει; Να τρέχεις να προλάβεις να ζήσεις και να νιώσεις  όλα αυτά που είχες χάσει τόσο καιρό,και ξαφνικά να εμφανίζεται ένας απροσδιόριστος τοίχος μπροστά σου και η σύγκρουση να είναι καταστροφική;
Απο κει που νομίζεις οτι έχεις βάλει τη ζωή σου σε τάξη, ξαφνικά έρχονται στην επιφάνεια όλα αυτα που είχες σφραγισμένα στην ψυχή σου τόσο καιρό.  Μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να γίνουν καθημερινότητα σου, η ζωή σου, η σκέψη σου κάθε πρωί, η σκέψη σου κατά τη διάρκεια της μέρας και το λιμανάκι σου το βράδυ. Γιατί ξέρεις πως όταν τον κοιτάς στα μάτια δεν βλέπεις το μέλλον σου. Δεν ειναι αυτό που ψάχνεις στη ζωή σου και ποτέ δεν θα είναι. Και νιώθεις οτι σου λείπει αυτός ο άνθρωπος. Και την ιδια στιγμή αναρωτιέσαι αν σου λείπει αυτός ή οι στιγμές που πέρασες μαζί του.
    Τώρα που το σκέφτομαι δεν μου λείπεις εσύ...Εγώ μου λείπω. Μου λείπω να γελάω με την ψυχή μου και να μην έχω την ανάγκη να μοιραστώ το αστείο μαζί σου, για να γελάσεις και εσυ. Μου λείπω να βγαίνω και να περνάω καλά χωρίς να σκέφτομαι ότι πάντα κάτι λείπει. Να μην σε σκέφτομαι τόσο συχνά και να μην νευριάζω που μπορείς και είσαι καλά χωρίς εμένα. Να μην τσαντίζομαι που σου τα έκανα όλα τόσο εύκολα. Που σε άφησα να ζήσεις την παραμυθένια ευτυχία σου χωρίς εμπόδια. Να μην αρνούμαι να δεκτώ πως δεν μιλάμε και δεν είμαστε και οι δυο χάλια γι αυτό. Να συμβιβαστώ πως μετά απο όλα όσα προκάλεσες σου αξίζει μια ευτυχία χωρίς εμένα. Μου λείπω να με αγαπάω. Να απολαμβάνω και να χαίρομαι με τα μικρά πράγματα της ζωής. Μου λείπει η αισιοδοξία μου.Να βλέπω τη ζωή όμορφη και χωρίς εσένα. Μου λείπει να περνάω καλά με τους φίλους μου. Και να τους πώ χωρίς φόβο τις ανησυχίες μου χωρίς να χρειάζεται να κοιτάξω το πάτωμα στην ερώτηση "τι έχεις πάλι;".. Να έχω λόγους να σηκωθώ απο το κρεβάτι. Να ζω και όχι απλά να επιβιώνω.
Να ζήσω θέλω μόνο ρε γαμώτο. Θέλω να ερωτευτώ ξανά και ας ξανα πληγωθώ. Θελω να σηκωθώ και ας πέσω πάλι. Να τρέξω, να περπατήσω, να μπουσουλήσω, απλα να πάω μπροστά... Να φύγω απο σένα.Να απαλλαγώ. Να μη μείνει τίποτα που να σε θυμίζει. .Και όταν ποτέ να μιλήσουμε, να μην αναγνωρίσω τον ήχο της φωνής απο την άλλη μεριά του ακουστικού..Και αν σε συναντήσω ποτέ ξανα τυχαία, η καρδιά μου να χτυπάει σε κανονικούς πια ρυθμούς. Τότε που θα είμαι σίγουρη πως τίποτα  δε θα με αγγίζει πια..Και τοτε περήφανη για τον εαυτό μου...
 Θα σου χαμογελάσω,..θα σε χαιρετήσω και θα σε προσπεράσω.

Θα ειναι μια μεγάλη και ολοδική μου προσωπική νίκη.





                                     



Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

“Εύα, να ένα μήλο”

Είναι η πρώτη φορά που γράφω και είμαι κάπως αγχωμένη. Δεν ξέρω το λόγο που έφτιαξα αυτό το blog. Αλλά νιώθω πως το έχω ανάγκη να μοιραστώ με μια χούφτα αγνώστους όλα όσα επικρατούν στο κεφάλι μου. Εδώ και καιρό ψάχνω τρόπους να ξεσπάσω κάπου. Και νομίζω πως βρήκα τον πιο ακίνδυνο τρόπο. Επιλέγω για μια φορά στη ζωή μου να είμαι όσο λιγότερο αυτοκαταστροφική μπορώ και είμαι περήφανη γι’ αυτό.
Είναι περασμένες 1, μόλις γύρισα από το ταξίδι έκανα ένα μπάνιο έβαλα ένα ποτήρι κρασί άναψα ένα τσιγάρο και κάθισα. Προσπαθώ να βάλω σε τάξη όλα όσα είπαμε χθες το βράδυ. Σου μίλησα πρώτη φορά τόσο άσχημα και δεν υπολόγιζα πως παθαίνεις κρίση πανικού. Δεν υπολόγιζα που είχες ξεσπάσει σε λυγμούς. Έκλαιγα και φώναζα και δεν σε κοιτούσα για να μην λυγίσω.Να συνεχίζω να αμφισβητώ τα κορκοδείλια σου δάκρυα.. Δεν ήθελα να παραλείψω κάτι που θα σε έκανε να πληγωθείς λιγότερο από ότι σου άξιζε. Να πω πως δεν το περίμενα; Θα πω ψέμματα. Πάντα σε ήξερα μέσα μου.
Όλα ξεκίνησαν απο ένα άσχημο μεθύσι κάπου στα μέσα του καλοκαιριού. Ξέραμε και οι δυο πως αυτή ήταν αρχή της καταστροφής μας. Όλα ήταν λάθος. Ξέραμε πως παίζαμε με τη φωτιά και ο γκρεμός ήταν ένα βήμα μακριά. Σαν να μου φώναζε μια φωνή » Έυα , Να ένα  μήλο.» Ο γλυκός απαγορευμένος καρπός. Το ένιωσα στο πετσί μου για δεύτερη φορά. Δεν μου έφτανε μια. Δεν με κατέστρεψε αρκετά η πρώτη και ήθελα να με καταστρέψω περισσότερο και να απογοητεύσω ανθρώπους που αγαπώ. Παρόλα αυτά βλέποντας ότι ο γκρεμός είναι μια ανάσα πια αφού μου είπες πως δεν άντεξες να μη μιλήσεις στους φίλους μας για μας αλλά και για όλα όσα σου είχα εμπιστευτεί….Φωνές, κλάματα, απειλές, διαλυμένες σχέσεις.. Και εγώ ντροπιασμένη και «γυμνή» μπροστά σε όλους μας τους φίλους. Κοιτούσα γύρω μου και έβλεπα μόνο στάχτες. Έβλεπα τη ζωή μου και όσα έχω προσπαθήσει να φτιάξω να γκρεμίζονται μπροστά στα πόδια μου και να μου τα ματώνουν. Ένιωσα πρώτη φορά να μην μπορώ να διαχειστώ την κατάσταση και όμως να είμαι τόσο ανατριχιαστικά ψύχραιμη φαινομενικά. Σε συγχώρεσα σχεδόν αμέσως και σου είπα πως δεν πειράζει και πως θα βρούμε τρόπο να το φτιάξουμε γιατί ένιωσα ότι έτσι θα μπορούσα να αποφύγω τα ακόμα χειρότερα.
Είχε ήδη τελειώσει το καλοκαίρι και την επόμενη μέρα θα έφευγες. Έφυγες και  εγώ έμεινα μόνη μου με την καταθλιψάρα μου τις τύψεις την ντροπή  και την βρώμικη συνείδηση μου. Με έψαχναν για μέρες. Δεν μιλούσα σε κανέναν. Μόνο σε σένα. Μέχρι που κάπου εκεί έφαγα το δεύτερο χαστούκι για να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα και να σώσεις φυσικά μόνο την κωλάρα σου.Έφυγα χωρίς εξήγηση. Χιλιάδες αναπάντητες κλήσεις με το όνομά σου. Κατεβατά δακρύβρεχτα και απολογητικά μηνύματα που δεν απαντήθηκαν ποτέ. Πονούσα. Και είναι απολύτως λογικό, γιατί το γαμημένο το καμπανάκι του κινδύνου μέσα σου ξεγελιέται πολύ εύκολα. Μερικά χαμόγελα, λίγες υποσχέσεις, μετρημένα μυστικά και πείθεται. Δε χτυπάει, δεν οσμίζεται τον κίνδυνο, δε σε προειδοποιεί για τις προθέσεις του άλλου. Το ίδιο ευκολόπιστο μ’ εσένα είναι.
Κλείστηκα πάλι στο καβούκι μου. Είχα διάβασμα. Έπρεπε να ασχοληθώ με την εξεταστική. Μου ήταν αδύνατον. Ένιωθα πιο εξαντλημένη και αδύναμη απο ποτέ. Επέτρεψα ξανά να σε βάλω στην ζωή μου με όρους. Να σε βάλω σε καλούπι μόνο για να σου μιλάω ξέροντας πως έχω τον έλεγχο αυτή τη φορά. Ήξερα πως δεν θα σε συγχωρούσα ποτέ. Και αυτόματα δε θα σου επέτρεπα να με ξανά πληγώσεις.
Ξεκίνησαν ατέλειωτες ώρες στο skype και στο τηλέφωνο και αμέτρητα «Έλα να με βρεις» . Είχες πλάσει ένα παραμύθι πως μπορώ να υπάρχω στη ζωή σου χωρίς να εισαι το απαγορευμένο μου μήλο. Ότι μπορούμε να φτιάξουμε μια υγιής σχέση για να υπάρχει ο ένας μέσα στη ζωή του άλλου, έλεγες , οπλίζοντας για τρίτη φορά το όπλο σου. Εγώ το ήξερα πιο πρώτα από όλους…Δεν είσαι καλός ηθοποιός. Τις ήξερα από πρώτο χέρι αυτές τις «ιδιαίτερες σχέσεις» . Άλλα ήμουν σίγουρη πως δεν θα σ’ άφηνα να με σκοτώσεις ξανά.
Πέρασε κάπως έτσι ένας μήνας. Και αφού ένιωσα πως έχω πάρει τις αποφάσεις μου πήρα μια βαθιά ανάσα πέταξα δυο ρούχα σε μια βαλίτσα και ήρθα και σε βρήκα με δυο καλοφτιαγμένα ψέμματα για τον περίγυρο. Βγαίναμε, γελούσαμε, κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι χωρίς να αγγίζει ο ένας τον άλλο .Όλα με τους όρους που είχαμε φτιάξει και εγώ απλά περίμενα υπομονετικά την λάθος σου κίνηση. Ήξερα πως θα έρθει.
Και φυσικά ήρθε…
Και χάρηκα. Γιατί είχα δίκιο. Γιατί μπορούσα να σου δώσω στο πιάτο την ανταμοιβή σου. Σε τιμώρησα με το να δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να τρομάξεις. Με το να δεις τι μπορείς να γίνεις όταν σου δίνουν λίγη εξουσία και να την ακυρώσεις κάθε είδους σεβασμού και αξιοπρέπειας για λίγα γαμημένα λεπτά βρώμικης απόλαυσης. Σε έκανα να σιχαθείς τον εαυτό σου και έφυγα. Μάζεψα τα πράγματά μου και έκλεισα την πόρτα μια για πάντα απο τον κήπο με τα απαγορευμένα μήλα.
Έχει και άλλα φρούτα, σιγά τα μήλα. Κι αν διαφωνείς αιτούμαι τουλάχιστον και την τιμωρία του Αδάμ. Εκείνος εξάλλου φταίει για όλα. Εύα! Να ένα μήλο.Ε.