Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Το μυστικο του να εισαι καλος συντροφος



Για να γίνεις καλός σύντροφός πρέπει να εισαι ανιδιοτελής. Η ευχαρίστηση του συντρόφου σου πρέπει να γινει και δική σου.Ταυτόχρονα όμως πρεπει να παραμένεις και εγωιστής. Γιατί όταν θέλεις κάποιον τόσο πολύ που σου γίνεται τόσο απαραίτητο όσο να φάς ή να αναπνεύσεις είναι που η επιθυμία γίνεται... έρωτας.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016



Άναψα άλλο ένα τσιγάρο και βολεύτηκα στην πολυθρόνα με την κουβέρτα και το λαπτοπ. Έβαλα μια όμορφη χριστουγεννιάτικη φωτογραφία στην επιφάνεια εργασίας στο λαπτοπ για να μπω λίγο στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Και χαμογέλασα λίγο που κάτι τόσο ασήμαντο μπόρεσε να μου φτιάξει τη διάθεση. Είναι ξεκάθαρα η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου. Φώτα, δώρα  στολίδια, μουσικές, ταξίδια  και άνθρωποι να γελάνε αγκαλιάσμενοι κοιτάζοντας τις βιτρίνες και καλωσορίζουν το νέο έτος γεμάτοι ελπίδα πως ο επόμενος χρόνος θα είναι είναι καλύτερος από τον προηγούμενο ή να εξακολουθήσει να είναι το ίδιο υπέροχος.
  Κάνεις τους απολογισμούς της χρονιάς. Ποιους έχεις στην ζωή σου και ποιους δεν έχεις - απο επιλογή ή μη.  Πόσο αγωνίστηκες για τους στόχους σου και πόσες ευκαιρίες άρπαξες και για πόσες αδιαφόρησες. Πόσες φορές είπες σ΄αγαπω σ' αυτους που αγαπάς και πόσες φορές ξέσπασες πάνω τους με βαρίες κουβέντες επειδή ήσουν απλά κακοδιάθετος.Και έπειτα πόσες φορές ζήτησες συγγνώμη που πάλι τα λόγια σου ξέφυγαν και νιώθεις σκατό-μαλάκας και πόσες φορές άφησες τον εγωισμό σου να μιλήσει μουρμουρίζοντας ένα "δεν γαμιέται".Πόσο χειρότερα μπορούν να είχαν πάει τα πράγματα και ποσο καλύτερα αν είχες πάρει τις σωστές ή τις λάθος αποφάσεις καθ 'ολη τη διάρκεια της χρονιάς.
Η μοίρα όμως έρχεται να σε χαστουκίσει αν θέλει απροειδοποίητα.

Υπηρχαν και στιγμές που η μοίρα φλέρταρε με το θάνατο και ήταν έτοιμος να χτυπήσει την πόρτα στο σπιτι της οικογενειάς μου..Και τελικά το μετάνιωσε.Και αυτο σε μαθαίνει πως όσο σκατένια νομίζεις οτι πάνε κάποια πράγματα πάντα υπάρχουν και χειρότερα. Το θέμα είναι που επιλέγεις να εστιάσεις.. Έχεις και την επιλογή να γκρινιάξεις που πάλι βγαίνει ο μήνας με το ζόρι  και απο την άλλη έχεις την επιλογή να νιώθεις ευλόγημένος που έχεις μια σκεπή πάνω απο το κεφάλι σου,
  Ξέρω πως ειμαι κακομαθημένη σε πολλα πράγματα. Και πως είμαι πολυ τυχερή για τα δεδομένα που έχω στη ζωή μου και πως για άλλους είναι με το ζόρι ζητούμενα.
Οικογένεια. Το ιερή λέξη.Δεν ειναι καθολου δεδομενο οτι θα ειναι παντα εκει. Δεν ειναι καθολου δεδομένο πως θα δεκτουν τα λάθη μας και θα μας συγχωρέσουν. Δεν ειναι καθολου μα καθόλου δεδομένο πως θα μείνουν αν εμείς δεν τους τοποθετήσουμε στη θέση που τους αξίζουν πραγματικά στη ζωή μας. Τα έμαθα όλα αυτά.
Γι' αυτό και ας μην υπάρχει τιποτα που να πηγαίνει καλά, για φέτος θα ζητήσω στον Αγιο-Βασίλη μόνο να συνεχίσει να προσέχει τα άτομα που αγαπω.
Προτείνω λοιπον να αγαπάμε τους δικους μας ανθρώπους τόσο όσο τους αγαπάμε, έτσι οπως τους αγαπάμε.Αλλα να τους αγαπάμε.

Να τους δειχνουμε το πόσο τους αγαπάμε.

Να τους επιτρεπουμε να δουν πόσο σημαντικοί ειναι για μας.

Να βρισκουμε καθε ευκαιρία να τους διεκδικούμε.

Να μαθαίνουμε κάτι καινούριο για αυτούς κάθε μέρα.

Να ξοδεύουμε κάθε σ'αγαπώ κάθε συγγνώμη και κάθε ευχαριστώ που δικαιωματικά τους ανήκει.

Και ειναι απλό: αρκει να σκεφτόμαστε πως δεν ειναι δεδομένο πως θα είναι πάντα εδώ.
Γιατι δεν θα είναι
Ούτε και εμείς.


Καλώς να μας έρθει το 2017.




Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Μ Η Ν



Μην ερθεις.

Όταν νιώσεις μόνος μην έρθεις.

Όταν θελήσεις απόλυτη προσοχή, μην έρθεις.

Όταν βαρεθείς τα προσωρινά και σου λείψουν τα δεδομένα, μην έρθεις.

Μην έρθεις.

Γιατί αν έρθεις, εγώ αυτομάτως θα γκρεμίσω κάθε άμυνα.

Θα ενώσω τα κομμάτια μου και θα σε αγκαλιάσω αμέσως.

Γιατί εαν έρθεις, θα χρειαστεί να σε διώξω εγώ κι αυτό είναι ανέφικτο.
Ίσως το ξέρεις βαθιά μέσα σου. Γι'αυτο σε παρακαλώ...

..μην ξανά έρθεις.





Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Could I laugh again?

Άρχισε να χειμωνιάζει και εδώ στο Νότο. Κουβέρτες, ο γάτος σου να γουργουρίζει ευτυχισμένος διπλα σου, ενα κουβαδάκι καφέ  να σου ζεσταίνει τα χέρια και  να χάνεσαι στις σκέψεις σου και να κοιτάς τη βροχή απο το παραθυρο.. Αυτόματα πάει το μυαλό μου στο αγαπημένο μου καταφύγιο σκέψεων που έχω παραμελήσει.
  Νιώθω λίγο παράξενα που ξανά γύρισα μετα απο τόσους μήνες που είχα να γράψω. Είναι όλα τόσο μα τόσο μπερδεμένα στο μυαλό μου με όλα όσα έχουν συμβει στη ζωή μου που φοβάμαι ότι αν καθίσω εδώ και αρχίσω πάλι να γράφω και βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου θα ανακαλύψω την αλήθεια. Και φοβάμαι.. Φοβάμαι να παραδεκτώ πως δεν έκανα και τόσο τεράστια βήματα τελικά. Πως μετά απο τόσους μήνες νιώθω πάλι στην αφετηρία. 


Έρωτες βεγγαλικά. Που εμφανίζονται και μας φωτίζουν τον ουρανό μας και ας υπάρχει ο κίνδυνος να μας κάψουν αν πλησιάσουμε πολύ κοντά. Φασαρίες και χρώματα, τα χαζεύεις και τα μάτια σου λάμπουν από ενθουσιασμό και χαρά. Και απλά μετά απο λίγο εξαφανίζονται.  Κάθεσαι κοιτάς τον σκοτεινό πλέον ουρανό. Δακρυζεις λίγο.  Αλλα μετά απο λίγα λεπτά συμβιβάζεσαι  πάλι το μαύρο. Γι αυτό και είναι το αγαπημένο σου χρώμα, γιατί το χεις συνηθίσει πια. 
 Καθεσαι και σκέφτεσαι πάλι, πως την πάτησες έτσι. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σαν καλοστολισμένα κουτιά γεμάτα σκατά. Και γιατι εισαί τόσο χαζός που δεν το καταλαβες απο την αρχή. 
    <<Μην εμπιστεύεσαι ποτέ κανέναν θα την πατήσεις.>> έχει γίνει καραμέλα στα στόματα όσων μας αγαπούν που ίσως την έχουν πατησει πιό πρίν απο σένα. Να σε προστατέψουν προσπαθουν και εσυ φυσικά προσέχεις. Χαζός είσαι; 
Θεωρητικά προσέχεις. Οπως θεωρητικά ξέρω τι σημαίνει να είσαι γονιός. Αλλα αν μου δώσουν να κρατήσω ένα νεογεννητο θα τα χάσω.
  Θεωρητικά προσέχεις και πρακτικά την πατάς. Γιατι ποτέ δεν θα σταματήσεις να εμπιστεύεσαι ανθρωπους, γιατι νομίζεις ρομαντικά ότι όλοι σκέφτονται όπως εσυ και δεν σου περναει απο το μυαλό οτι η κολλητή σου θα στη φέρει ή πως ο αντράς αυτος που έκανε τα ματιά σου να λάμπουν απο θαυμασμό δεν είναι ουτε στο ελάχιστο αυτό που σου δείχνει. Το παραμυθάκι που σου δίνει να φας για να σε πείσει πως είναι διαφορετικός απο τους άλλους. Γιατι επιμένεις να ζείς σε μια άλλη εποχή που όλα ειναι ειλικρινής και αυθόρμητα. Γιατι έτσι σε έχουν μεγαλώσει.
 Φυσικα η χειρότερη σφαλιάρα είναι η πρώτη. Την τρως και χάνεις τον κόσμο γύρω σου. Εκεί που συνειδητοποιείς οτι ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Και φυσικά δεν την ξεχνάς ποτε. Ακόμα θυμάμαι την δική μου πρώτη. Περασα καταθλιψη και ήταν οι χειρότεροι μήνες τις ζωης μου. Ερχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα το ξεπερνάς.Σηκωνεσαι σκουπίζεις τα γονατά σου και στεκεσαι όρθιος και λες στον εαυτο σου. "Επαθα και έμαθα. Τωρα θα προσέχω. Ξέρω τώρα. Δεν θα κάνω πάλι τα ιδια." Και τωρα φυσικά προσέχεις. Χαζός είσαι;
 Και την πατάς ξανά και ξανα. Και ολο μουρμουρίζεις οτι δεν θα το ξανα επιτρέψεις στον εαυτο σου. Πάντα θα εκπλήσσεσαι με την τάση καποιον ανθρώπων να ξεχνούν. Εκπλησεσαι με τον συνάδελφο που σε πούλησε για λίγη παραπάνω επιβεβαίωση. Για τον γκόμενο που πηδηχτηκε με την κολλητή σου. Για το μεγάλο μυστικό που προδωσε αυτος που εμπιστευόσουν πιο πολυ απο όλους, και αμέσως μετά εμπιστεύεσαι τον αμέσως επόμενο πολλά υποσχόμενο που ήρθε για να μείνει.
   Και καπως έτσι έρχονται και φεύγουν οι ανθρωποι και εσυ συνεχώς πέφτεις απο τα σύννεφα.

Ακόμα και τώρα, μετα απο τόσες απογοητεύσεις σ'ακουω να ψυθιρίζεις. "Τελευταια φορά, δεν την ξανα πατάω" και γελάω γιατι έτσι ειμαι και εγω.  Εξάλλου δεν προκειται να την ξανα πατησουμε. Χαζοι ειμαστε; 





Όμορφοι ανθρωποι




Οι πιο όμορφοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει είναι αυτοί που έχουν γνωρίσει την ήττα, γνώρισαν τον πόνο την πάλη και την απώλεια και βρήκανε το δρόμο τους στα βάθη. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια εκτίμηση μια ευαισθησία και μια κατανόηση της ζωής που τους γεμίζει με συμπόνια ευγένεια και μια βαθιά αγάπη. Οι όμορφοι άνθρωποι δεν τυχαίνουν έτσι απλά.....

Καλημέρα σας, μου λείψατε... :)

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Η ζωή είναι μικρή, οι στιγμές είναι μεγάλες



Εξαντλημένη σωματικά και συναισθηματικά και με τόσες ώρες ταξίδι, ανυπομονούσα να φτάσω να βάλω τις πιτζάμες μου, να πάρω αγκαλιά το λαπτοπ μου και να έρθω εδώ.Έχει γίνει αγαπημένη συνήθεια πια να έρχομαι εδώ. Με ξεκουράζει και νιώθω πως τακτοποιώ όλα τα πράγματα στο μυαλό μου.
Ωστόσο...
 Ανάμεικτα συναισθήματα πάλι.Δε ξέρω πως τα καταφέρνω κάθε φορά και κάνω τα πράγματα τόσο περίπλοκα. Ίσως τελικά δεν την αντέχω την ηρεμία την τάξη και την ασφάλεια για πολύ καιρό.Η αλήθεια είναι πως πέρασα πολύ όμορφα μαζί σου και πραγματικά δεν κατάλαβα πως τα κατάφερες και με έκανες πάλι να μην έχω κανένα φραγμό και να αφεθώ χωρίς να σκέφτομαι απόλυτως τίποτα..Δεν το συνήθιζα μαζί σου. Πάντα έβαζα τοίχους με σένα γιατί σε φοβόμουν ή γιατί ένιωθα πως η επιλογή  μου αυτή πάντα θα κρατάει μια κρύα γωνιά με τις συνέπειες.
Μα τώρα μαθαίνω να απολαμβάνω τα πράγματα και να αφήνομαι. Και αυτο μου το έμαθες εσύ..Δεν ξέρω γιατι άλλαξαν τώρα όλα αυτά και όχι νωρίτερα. Γιατί μετά απο όλα τα χάλια που έγιναν αντι να φύγουμε ήρθαμε πιο κοντά; Δεν ξέρω τι δένει τελικά πιο σφιχτά τις σχέσεις και πως τις κάνει να αντέχουν στο χρόνο. 
Όμως αν με ρωτάς αν για κάτι είμαι σίγουρη είναι πως  σ' αυτή τη ζωή για να είσαι ευτυχισμένος.δύο πράγματα χρειάζεται να "βρεις" .Τον εαυτό σου και τον άνθρωπό σου. Δεν μπορώ να σου εγγυηθώ για το δεύτερο μα το να τα βρεις με την πάρτη σου είναι αυστηρώς δική σου υπόθεση και πρέπει να μπαίνει πρώτο σε σειρά προτεραιότητας. Η αποδοχή του εαυτού μας είναι ένα απο τα μεγαλύτερα προσωπικά επιτεύγματά.
Και αυτό νομίζω πως συμβαίνει σε μας. Μας αποδεχτήκαμε μας αγαπήσαμε και τέλος ρίξαμε τις μάσκες, γκρεμίσαμε τους τοίχους και χωρίς ενδοιασμούς βγάλαμε τις αλήθειες μας στο φως.
Ειναι όλα πιο όμορφα τώρα. Το νιώθεις;









Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Αν μ' ακους αποψε...

Ήρθες στο μυαλό μου και μου γέμισες το βράδυ απόψε μετά από πολύ καιρό...

Πόσο ηλίθια είμαι πού νόμιζα ότι θα έβρισκα κάποιον άλλο τόσο εύκολα που θα μπορούσε να σε αντικαταστησει έτσι.Θα έκανε όλα αυτά που έκανες εσύ για μένα και ισάξια να σε πάρει απο το θρόνο σου.
Οσο και να προσπάθησα να σε αντικαταστήσω επιβεβαιώνω πως ποτέ και κανείς δεν θα κατεβάσει απο κεί ψηλά που σε έχω βάλει..Τι και αν το κοντερ μετράει 5 μηνες που βαδιζουμε χωριστα καμία σημασια δεν έχει. Γιατι μου έμαθες πως είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι δυνατά.
Με έμαθες να ξεχωρίζω τους ανθρώπους.Kαι παρόλα αυτά, έδωσα την αξια σε φθηνούς ανθρώπους να πιστέυουν έστω και για λίγο πως θα σε αντικαταστήσουν και αυτό δεν θα μου το συγχωρέσω ποτέ. Δε θα χαριστώ ποτέ ξανά. Στο υπόσχομαι. Δεν θα χαριστώ ούτε θα συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο απο αυτό που μαζί σου ένιωσα.


 Εσυ τουλάχιστον με πρόδωσες γλυκά. :)


Σ' αγαπάω πάντα, μα απόψε πιο πολύ.
                 Καληνύχτα